Twintig jaar lang. Zo lang vocht Urk tegen een zee die bleef

nemen. Tegen armoede, verlies en ziekte. Van de stormvloed

van 1825 tot de pokkenuitbraak van 1845 werd het eiland keer

op keer op de proef gesteld. En toch bleef Urk staan.   Het water nam huizen, vee en landbouw-grond mee. De armoede dwong vissers steeds verder de zee op, met schepen die nauwelijks bestand waren tegen wat hen te wachten stond. In 1838 volgde een jaar van ongekende scheepsrampen. En toen de zee eindelijk tot rust kwam, sloeg de ziekte toe.
‍
Maar dit verhaal eindigt niet in het donker. Op 15 november 1845 ontstak Urk een nieuw licht. Een vuurtoren. Een baken van hoop na twintig jaar overleven.